Wielki rozwój miasta wiąże się z potęgą całego kraju, który w latach 1611-1721 był nawet nazywany Szwedzkim Imperium. Wraz z rozpoczęciem panowania przez Gustawa II Adolfa Sztokholm zaczął się zmieniać. Doszło nawet do tego, iż po śmierci króla wstydzono się zaprosić dygnitarzy z innych państw, gdyż miasto nadal było zbudowane w stylu średniowiecznym. Państwo będące potęgą europejską nie mogło sobie na to pozwolić, w związku z czym rozpoczęła się przebudowa całego miasta. Zmiany były także spowodowane wielkim pożarem miasta z 1625 roku, które zniszczyło znaczną jego część. W ramach odbudowy zyskało ono nowy wygląd, na miarę europejskiego miasta, z licznymi pałacykami i barokowymi kamienicami.

Liczba mieszkańców Sztokholmu zwiększyła się do 50 tysięcy, co powodowało popyt na różnego rodzaju dobra, wcześniej niedostępne. Skutkiem był rozwój miasta także w strefie handlowej i ekonomicznej. W porównaniu do okresu średniowiecznego, miasto rozrosło się ponad sześciokrotnie. Sztokholm przestał być miastem położonym tylko na jednej wyspie. Zabudowania zaczęły powstawać na okolicznych wysepkach, dzięki czemu miasto z czasem zyskało nazwę „Wenecji północy”.

Na przełomie XVII i XVIII wieku, Sztokholm podporządkował sobie handlowo cały północny Bałtyk, stając się tym samym jednym z największych i najważniejszych miast w tej części Europy. Złota era w historii miasta kończy się wraz z przegraną III wojną północną (zwaną także wielką wojną północną) w 1721 roku.