Wraz z wygnaniem króla Gustawa IV Adolfa oraz utraceniem Finlandii na rzecz Rosji, zaczął się trudny okres dla Sztokholmu oraz całej Szwecji. Stolica przestała być głównym miastem kraju, tracąc swoją pozycję na rzecz takich jak na przykład Göteborg, które stało się głównym szwedzkim miastem portowym na Morzu Północnym. Także miasto Norrköping stało się największym ośrodkiem przemysłowym w Szwecji. Sztokholm przestał się rozwijać nie tylko gospodarczo, ale także architektonicznie. Jedyne budowle jakie powstawały w mieście były budowane na zlecenie wojska w stylu zwanym „stylem cesarskim” podkreślając tym samym dawną świetność Szwecji. Zyski miasta były tak małe, iż niektóre dzielnice zaczęły się nawet zamieniać w slumsy.

Dopiero w drugiej połowie XIX wieku Sztokholm zaczął odzyskiwać swoją pozycję. Stało się to wraz z rewolucją przemysłową, która przypadła dosyć późno dla Szwecji. W latach 40tych XIX wieku otwarto pierwsze fabryki produkujące silniki parowe. Gwałtowny rozwój techniki powodował powstawanie coraz to nowszych fabryk, przez co do 1870 roku powstało ponad 800 nowych budynków na terenie miasta. Rewolucja przemysłowa wiązała się także z powszechną kanalizacją, dostępem do wody oraz gazu. Dzięki kolei Sztokholm przestał być miastem stricte portowym, znalazł się znacznie „bliżej” kontynentalnej Europy. Liczba mieszkańców wzrosła do 250 tysięcy. Miasto rozwijało się także w strefie kulturalnej – powstała Akademia Muzyczna, liczne teatry parki, a także ulica Sveavägen, inspirowana paryskimi Polami Elizejskimi.